kewlar - Wto 06 Lip, 2010 13:27 Temat postu: Mark Kewlar, wiersze Czego! to się nazywa konfrontacja a czego innego się spodziewać że będziemy jak dawniej błogosławieni cisi będziemy wsłuchiwać się w milczenie bo na tym polega przyjaźń bez sensu ja Ci to mówię! Wolniej z nadmiaru wrażeń rozumiesz nie chcę kolejnej zmiany na gorsze za dużo się działo w jednym czasie - Ty i on dwa elementy tylko dwa elementy (pozostałych brak) przecież Ty mnie i tak nie rozumiesz uspokój się nie miotaj się z kąta w kąt potrzebuję Twojego ciepła Twojego spokoju a on tylko był i był a potem nagle znikł ogarnij się podnieś przecież jeszcze nie ma tragedii dziecko kochane jak Ty nic nie rozumiesz nie bój się - ja też nie pojmuję co tu robimy razem - Ty i ja tylko dwa elementy - chcemy więcej? był ten trzeci ale teraz uporczywie go nie ma teraz inna ręka kładzie ersatz na talerzyk teraz inne słowa cisną mi się do ust ale przy Tobie nie będę ich powtarzać kocham Cię wiesz chociaż nie umiem Ci tego powiedzieć na razie nie umiem mów wolniej to się wszystkiego nauczę wiem i dziękuję że jesteś nie muszę się już bać samotności kewlar - Sob 10 Lip, 2010 07:30 Żeby zacząć (przestrzeń jak ogień) najlepsze takie są serc odyseje w których z pozoru się nic nie dzieje (Jan Wołek, W podróżach serca) ile to kosztuje proszę pani w autobusie na poczcie i w życiu generalnie czy żeby zacząć żyć to trzeba przestać marzyć powiedzmy to sobie w końcu szczerze czy słowa mogą coś tu zmienić spróbujmy: I to były czasy (czy pamiętasz?) kochałem Cię bez reszty (to jest bez milczenia) mogliśmy obyć się bez słów ale zabrakło gestów mogłaś mnie źle zrozumieć takie były te nasze grafomańskie uczucia zapomnieliśmy o nich? – czy było warto? czy można żyć tylko chwilą (zapomnieć o najważniejszym – co pomiędzy poza czasem i przestrzenią jak ogień)? nigdy nie myślałem tylko o tym jednym i mogłaś mnie źle zrozumieć to były czasy miłość była prostym porywem serca wierszami klasyków na wydartej kartce niewysłanym listem w białej kopercie dyktował je los dyktowały hormony [dziś nikt już o nich nie pamięta?] bo miłość to za mało II to wszystko mogło być inaczej wystarczyło ruszyć dupę wolałem wygodnie siedzieć wolałem zostać bo papier jest cierpliwy a Ty... coś Ci jednak zawdzięczam byłem sceptykiem cynikiem (jednocześnie? no cóż postmodernizm) byłem... nie – jestem Kimś Innym ale to były czasy przełom mgnienie rozliczenie drażni tylko jakaś pamiątka z celulozy w tej kieszonce gdzie trzyma się zwykle ten sam klucz nigdy nie myślałem tylko o jednym mogłem coś źle zrozumieć bywało szczęście przychodziło nie tą drogą klasycy też nie pomagali nie było w czym zresztą ja już w nich nie wierzyłem a Ty? III kiedyś będziesz musiała mi powiedzieć ile to kosztuje (nie chodzi mi o seks) będziesz musiała przyznać co jest najważniejsze wolność która jest ceną spokoju czy spokój który nie ma ceny gdzie jest koniec drogi i czy koniec jest blisko a tam gdzie kończy się niebo kochanie i świat się utlenia wywróżymy sobie z popiołu i wosku nowy wspaniały świat bo w tym już nie zmartwychwstaniemy naprawdę bo słowa przecież coś zmieniły dawno i nieprawda ale jednak i przestałaś marzyć – uwierzyłaś że już nie trzeba ale czy to wystarczy? ... żeby zakwitły sukulenty serc |
||||||
